Nirvana w ciągu kilku lat przeszła drogę od niezależnej sceny stanu Waszyngton do statusu zespołu definiującego całe pokolenie. Kurt Cobain, Krist Novoselic i Dave Grohl połączyli punkową prostotę z ciężarem gitar, chwytliwymi melodiami oraz tekstami pełnymi napięcia. Nevermind odmieniło główny nurt rocka, lecz surowsze Bleach i bezkompromisowe In Utero pokazują, że historia grupy nie sprowadza się do jednego singla.
Płyty winylowe Nirvany
Pierwsze tłoczenia Sub Pop i DGC należą do najczęściej analizowanych wydań alternatywnego rocka. Kolekcjonerskie płyty winylowe Nirvany obejmują różne warianty Bleach, oryginalne Nevermind, In Utero, single oraz oficjalne albumy koncertowe. Super Deluxe In Utero na 30-lecie zawiera osiem 180-gramowych LP: zremasterowany album, strony B, bonusy i dwa pełne koncerty z Los Angeles 1993 oraz Seattle 1994. Całość uzupełniają książka, fanzin i reprodukcje pamiątek z trasy.
Płyty CD Nirvany
CD są szczególnie ciekawe ze względu na ukryte utwory, różnice w masteringu i rozbudowane boxy. Wczesne płyty CD Nirvany z Nevermind nie zawsze zawierają Endless, Nameless, co zależało od tłoczenia i momentu produkcji. Pięciodyskowa edycja In Utero na 30-lecie gromadzi 72 nagrania, w tym 53 wcześniej niepublikowane. Warto również sprawdzić zestawy With the Lights Out i Nevermind Super Deluxe, które łączą dema, próby, strony B oraz koncerty.
Kasety Nirvany
Kasetowe wydania są dziś ważnymi pamiątkami okresu, gdy grunge funkcjonował w przenośnych odtwarzaczach i samochodach. Oryginalne kasety Nirvany z albumami Bleach, Nevermind, Incesticide i In Utero różnią się między krajami obudową, nadrukiem i zawartością wkładki. Szczególnie ostrożnie należy podchodzić do rzekomych dem oraz nowych reprodukcji. Oficjalny numer katalogowy, znaki Sub Pop lub DGC i profesjonalny druk są ważniejsze niż efektownie postarzony wygląd.
Niewielki katalog studyjny Nirvany rozrósł się dzięki archiwaliom, koncertom i licznym wydaniom rocznicowym. Winyl oferuje najbardziej poszukiwane pierwsze tłoczenia, CD najwięcej niepublikowanego materiału, a kaseta zachowuje autentyczny kontekst lat dziewięćdziesiątych. Przy każdym formacie dokładna identyfikacja wariantu jest kluczowa, ponieważ różnice mogą dotyczyć zarówno dźwięku, jak i repertuaru.
