Herbie Hancock należy do muzyków, którzy kilkakrotnie zmieniali język współczesnego jazzu. Zaczynał w katalogu Blue Note, nagrywając „Takin’ Off”, „Empyrean Isles” i „Maiden Voyage”, a następnie stał się ważnym uczestnikiem drugiego wielkiego kwintetu Milesa Davisa. Później rozwijał kosmiczne brzmienie grupy Mwandishi, funkowy puls „Head Hunters” oraz elektroniczne eksperymenty „Future Shock”. Utwory „Watermelon Man”, „Cantaloupe Island”, „Chameleon” i „Rockit” pokazują rozpiętość jego twórczości: od akustycznego fortepianu po syntezatory, automaty perkusyjne i scratching.
Płyty winylowe Herbiego Hancocka
Analogowa dyskografia obejmuje kilka odmiennych epok, dlatego kolekcję można budować wokół Blue Note, elektrycznych albumów Warner Bros. lub okresu Columbia. Wybierając płyty winylowe Herbiego Hancocka, warto zacząć od „Maiden Voyage” i „Empyrean Isles”, a następnie zestawić je z „Mwandishi”, „Sextant” i przebojowym „Head Hunters” z 1973 roku. Pierwsze tłoczenia rozpoznaje się po etykietach, numerach matryc i detalach okładek; poszukiwane są także japońskie wydania z obi oraz starannie przygotowane reedycje audiofilskie. „Head Hunters” był nagrywany przez formację inną niż wcześniejszy sekstet Mwandishi, co pomaga zrozumieć gwałtowną zmianę rytmu i instrumentarium.
Płyty CD Herbiego Hancocka
CD jest szczególnie użyteczne przy eksplorowaniu obszernego okresu Columbia. „The Complete Columbia Album Collection 1972–1988” obejmuje 31 albumów na 34 zremasterowanych płytach, a osiem pozycji pierwotnie wydanych przez japoński oddział CBS/Sony otrzymało w tym zestawie pierwszą oficjalną publikację w Stanach Zjednoczonych. Kolekcjonerzy wybierający płyty CD Herbiego Hancocka znajdą tam między innymi rzadki „Dedication”, nagrany solo w Tokio w 1974 roku i łączący akustyczny fortepian z elektroniką. Poza boxami warto szukać rozszerzonych edycji klasycznych albumów, wydań SACD oraz japońskich mini LP, lecz zawsze należy sprawdzić mastering i rzeczywistą zawartość.
Kasety Herbiego Hancocka
Na kasetach ukazywały się zarówno jazz-funkowe albumy lat siedemdziesiątych, jak i elektroniczne produkcje z „Future Shock” na czele. Oryginalne kasety Herbiego Hancocka mogą różnić się między rynkami poligrafią, układem stron i systemem redukcji szumów. Szczególną uwagę warto poświęcić stanowi taśmy, ponieważ szeroka dynamika syntezatorów i mocny bas szybko ujawniają zużycie nośnika. Egzemplarze z kompletnymi wkładkami Columbia dobrze dokumentują moment, w którym jazz spotkał się z kulturą hip-hopową i technologią studia.
Katalog Hancocka nie daje się zamknąć w jednej stylistyce. Każdy format pozwala inaczej prześledzić drogę od hard bopu przez awangardę i funk po elektronikę, a rzadkie edycje odsłaniają albumy długo dostępne tylko na wybranych rynkach.
