Stella (LP)

Opis produktu

Yello – Stella (LP)

Vertigo – 822 820-1
West Germany | 1985 | LP
Electronic / Synth-pop / Electro
Made in West Germany

Matrix / Runout Side A: 822 820-1 1Y = 2 320
Matrix / Runout Side B: 822 820-1 2Y / TOWNHOUSE

Jeden z najważniejszych albumów Yello

Stella to czwarty album studyjny szwajcarskiego zespołu Yello, wydany w 1985 roku. To właśnie na tej płycie charakterystyczne, ekscentryczne brzmienie duetu Dieter Meier – Boris Blank osiągnęło formę, która przyniosła grupie szeroką międzynarodową popularność.

Album łączy synth-pop, elektronikę, electro, muzykę klubową i eksperymentalny pop, ale trudno pomylić go z jakimkolwiek innym zespołem lat 80. Ogromna w tym zasługa Borisa Blanka, odpowiedzialnego za charakterystyczne elektroniczne konstrukcje, sample i produkcję, oraz głębokiego, teatralnego głosu Dietera Meiera.

Stella jest zarazem płytą niezwykle dopracowaną brzmieniowo. Elektroniczne rytmy, przestrzenne efekty, syntezatory, sample i nietypowe partie wokalne tworzą muzykę, która mimo upływu dekad zachowała własny, natychmiast rozpoznawalny charakter.

„Oh Yeah”

Najbardziej znanym utworem albumu jest oczywiście „Oh Yeah”.

Minimalistyczna konstrukcja, potężny bas, elektroniczny rytm i charakterystyczny głos Dietera Meiera sprawiły, że utwór stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych nagrań elektronicznych lat 80.

Co ciekawe, jego znaczenie rosło stopniowo. Ogromną popularność przyniosło mu wykorzystanie w filmach, reklamach i telewizji, dzięki czemu „Oh Yeah” zaczęło funkcjonować daleko poza pierwotnym środowiskiem muzyki elektronicznej.

Do dziś pierwsze sekundy utworu są natychmiast rozpoznawalne.

„Vicious Games”

Drugim niezwykle mocnym punktem albumu jest „Vicious Games”.

To bardziej melodyjna i przebojowa strona Yello, ale nadal z charakterystyczną dla zespołu produkcją. Elektroniczny puls łączy się tutaj z kobiecym wokalem i rozbudowaną warstwą syntezatorową.

Utwór doskonale pokazuje, że Yello potrafiło tworzyć muzykę jednocześnie eksperymentalną i bardzo przystępną.

„Desire”

Album otwiera „Desire” – nagranie świetnie wprowadzające w atmosferę całej płyty.

Hipnotyczny rytm, głęboki wokal Meiera i precyzyjnie skonstruowane elektroniczne tło od pierwszych minut pokazują charakterystyczny język muzyczny Yello.

To jeden z tych utworów, w których oszczędność środków paradoksalnie tworzy bardzo bogate brzmienie.

Boris Blank i studio jako instrument

Jedną z najważniejszych postaci w historii Yello jest Boris Blank.

Zamiast traktować studio wyłącznie jako miejsce rejestracji gotowych kompozycji, Blank wykorzystywał je jak pełnoprawny instrument muzyczny.

Sample, fragmenty dźwięków, programowane rytmy i syntezatory były układane warstwami, często tworząc muzykę, której wykonanie w tradycyjnym składzie instrumentalnym byłoby trudne do odtworzenia.

Na Stella ta metoda pracy osiągnęła szczególnie dojrzałą formę.

Dieter Meier

Drugą połowę charakterystycznego brzmienia Yello tworzy Dieter Meier.

Jego niski, teatralny wokal nie przypomina typowego śpiewu popowego. Meier często operuje pomiędzy śpiewem, melorecytacją i aktorską interpretacją tekstu.

W zestawieniu z niezwykle precyzyjną produkcją Blanka powstaje kontrast będący jednym ze znaków rozpoznawczych Yello.

Elektronika, która dobrze się zestarzała

Stella powstała w połowie lat 80., ale nie brzmi jak typowy album synth-popowy swojej epoki.

Yello korzystało z technologii charakterystycznych dla tamtego okresu, lecz robiło to w bardzo indywidualny sposób. Zamiast kopiować popularne rozwiązania, Blank i Meier stworzyli własny język oparty na rytmie, przestrzeni, samplingu i zabawie dźwiękiem.

Dlatego album pozostaje interesujący również dla słuchaczy współczesnej elektroniki.

O tym wydaniu

Prezentowany egzemplarz to zachodnioniemieckie wydanie Vertigo z 1985 roku, czyli z okresu pierwotnej premiery albumu.

Vertigo – 822 820-1
Made in West Germany

W strefie runout znajdują się oznaczenia:

Side A: 822 820-1 1Y = 2 320
Side B: 822 820-1 2Y / TOWNHOUSE

Oznaczenie 320 spotykane jest na niemieckich tłoczeniach związanych z systemem produkcyjnym PolyGram.

Szczególnie interesujące jest oznaczenie TOWNHOUSE, odnoszące się do londyńskiego The Town House, znanego studia i zakładu masteringowego pracującego przy wielu ważnych wydawnictwach rockowych i popowych lat 70. i 80.

Połączenie oznaczeń 320 oraz TOWNHOUSE czyni dane z runoutu szczególnie przydatnymi przy identyfikacji konkretnego wariantu tego wydania.

Ciekawostki

Stella jest czwartym studyjnym albumem Yello.

Płyta ukazała się w 1985 roku i stała się jednym z najważniejszych wydawnictw w karierze szwajcarskiego zespołu.

Największą popularność zdobyło „Oh Yeah”, które z czasem zaczęło pojawiać się w licznych filmach, programach telewizyjnych i reklamach.

Charakterystyczne brzmienie Yello było w dużej mierze efektem studyjnej pracy Borisa Blanka, który budował utwory z syntezatorów, sampli, programowanych rytmów i nietypowych efektów dźwiękowych.

Dieter Meier wnosił natomiast charakterystyczny niski głos, teksty i teatralny sposób interpretacji.

Album należy do najbardziej rozpoznawalnych europejskich płyt elektronicznych połowy lat 80.

Dlaczego warto mieć ten album?

• jeden z najważniejszych albumów Yello,
• oryginalna epoka – 1985,
• klasyczne zachodnioniemieckie wydanie Vertigo,
• Made in West Germany,
• numer katalogowy 822 820-1,
• charakterystyczne oznaczenia 320 / TOWNHOUSE,
• zawiera legendarny „Oh Yeah”,
• również „Vicious Games”, „Desire”, „Desert Inn” i „Angel No”,
• znakomity przykład europejskiej elektroniki i synth-popu lat 80.,
• bardzo dobra pozycja zarówno dla fanów Yello, jak i kolekcjonerów klasycznej muzyki elektronicznej na winylu.

Stella jest albumem, na którym Yello połączyło eksperymentalne podejście do studia z niezwykle charakterystycznym popowym wyczuciem. „Oh Yeah” zapewniło płycie trwałe miejsce w popkulturze, ale cały album pokazuje znacznie szersze możliwości duetu Meier–Blank. Zachodnioniemieckie wydanie Vertigo z 1985 roku z oznaczeniami 320 / TOWNHOUSE jest bardzo ciekawą wersją tego klasyka europejskiej elektroniki.