Hejira (LP)
Joni Mitchell – Hejira (LP)
Oryginalne amerykańskie wydanie z 1976 roku, tłoczenie PRC Recording Company z matrycami A-5/B-5. Jeden z najwyżej cenionych albumów Joni Mitchell, łączący folk, jazz i singer-songwriter, z wyjątkowymi partiami bezprogowego basu Jaco Pastoriusa. W komplecie oryginalna drukowana koperta wewnętrzna. Stan płyty: Excellent- (EX-) – bardzo ładnie zachowana, świetny egzemplarz. Stan okładki: Very Good+ (VG+) – dobrze zachowana, z normalnymi śladami użytkowania odpowiednimi dla wieku wydania.
Opis produktu
Joni Mitchell – Hejira (LP)
Asylum Records – 7E-1087
USA | 1976 | LP | Gatefold
Tłoczenie: PRC Recording Company, Richmond, Indiana
Matryca A: 7E-1087 A-5 PRC II-I
Matryca B: 7E-1087 B-5 PRC I-II
Oryginalna drukowana koperta wewnętrzna w komplecie
Hejira to ósmy album studyjny Joni Mitchell, wydany w 1976 roku przez Asylum Records i powszechnie zaliczany do najważniejszych dzieł w jej dyskografii. To niezwykłe połączenie autorskiego singer-songwritingu, folku, jazzu i subtelnego rocka, w którym Mitchell stworzyła bardzo osobisty, przestrzenny i niemal filmowy zapis podróży, samotności, przemijających relacji oraz potrzeby wolności.
Duża część materiału powstawała pod wpływem podróży Mitchell przez Amerykę Północną. Motyw drogi przewija się przez cały album – zarówno dosłownie, jak i jako metafora poszukiwania własnego miejsca, niezależności i dystansu wobec relacji z innymi ludźmi. Już sam tytuł Hejira nawiązuje do idei odejścia, wędrówki czy ucieczki. Dzięki temu album ma niezwykle spójną atmosferę: nocne autostrady, odległe miasta, hotele i ciągły ruch stają się tłem dla bardzo introspektywnych tekstów.
Muzycznie Hejira wyraźnie pokazuje rozwój Joni Mitchell w kierunku jazzu. Nie jest to jednak klasyczny jazz-rock czy fusion. Kompozycje pozostają oszczędne, otwarte i podporządkowane tekstom oraz charakterystycznej grze Mitchell na gitarze. Ogromne znaczenie dla brzmienia albumu ma Jaco Pastorius, którego bezprogowy bas pojawia się w „Coyote”, tytułowym „Hejira”, „Black Crow” i „Refuge Of The Roads”. Jego płynne, melodyjne partie nie pełnią jedynie funkcji sekcji rytmicznej – często prowadzą własną linię melodyczną, tworząc niezwykły dialog z gitarą i głosem Mitchell.
Album rozpoczyna „Coyote”, jeden z najbardziej charakterystycznych utworów w całej twórczości artystki. Dalej pojawia się niezwykle nastrojowa „Amelia”, inspirowana postacią pionierki lotnictwa Amelii Earhart, a następnie „Furry Sings The Blues”, w którym na harmonijce ustnej zagrał Neil Young.
Pierwszą stronę zamykają „A Strange Boy” oraz monumentalny utwór tytułowy „Hejira”. Na drugiej stronie znajduje się ponad ośmiominutowy „Song For Sharon”, a następnie „Black Crow”, jazzujący „Blue Motel Room” i finałowy „Refuge Of The Roads”. Całość tworzy jeden z najbardziej konsekwentnych i dojrzałych albumów Mitchell.
W nagraniach uczestniczyła znakomita grupa muzyków. Oprócz Jaco Pastoriusa usłyszymy m.in. gitarzystę Larry'ego Carltona, perkusistę Johna Guerina, Maxa Bennetta, Bobbye Hall, Victora Feldmana, Toma Scotta, Chucka Findleya oraz wspomnianego Neila Younga.
Materiał został nagrany w A&M Studios w Hollywood przez Henry'ego Lewy'ego, który wspólnie z Joni Mitchell odpowiadał również za miks. Mastering wykonał Bernie Grundman, jeden z najbardziej cenionych inżynierów masteringu w historii muzyki popularnej.
Ciekawostki
Hejira jest albumem szczególnie silnie związanym z motywem podróży. Mitchell pisała znaczną część materiału podczas przemieszczania się przez Amerykę Północną, dlatego samochody, autostrady, samoloty, hotele i zmieniające się krajobrazy stale powracają w tekstach.
Jedną z największych muzycznych atrakcji albumu jest udział Jaco Pastoriusa. W 1976 roku był on u progu międzynarodowej sławy, a jego charakterystyczny bezprogowy bas stał się jednym z elementów definiujących brzmienie Hejira. Zagrał w czterech utworach: „Coyote”, „Hejira”, „Black Crow” i „Refuge Of The Roads”.
W „Furry Sings The Blues” na harmonijce ustnej pojawia się Neil Young, natomiast Larry Carlton wnosi charakterystyczne partie gitarowe m.in. do „Coyote”, „Amelia”, „A Strange Boy” i „Black Crow”.
Na albumie praktycznie zniknęło fortepianowe brzmienie kojarzone z wieloma wcześniejszymi płytami Mitchell. Fundamentem stały się jej charakterystycznie strojone gitary oraz otwarte, przestrzenne aranżacje.
Sama oprawa graficzna Hejira również jest charakterystyczna. Za projekt okładki odpowiadała Joni Mitchell, a wykorzystane fotografie wykonali Norman Seeff i Joel Bernstein. Rozkładana okładka gatefold jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych projektów w katalogu artystki.
Prezentowane wydanie
Prezentowany egzemplarz to oryginalne amerykańskie wydanie Asylum Records z 1976 roku, numer katalogowy 7E-1087.
Egzemplarz pochodzi z tłoczni PRC Recording Company w Richmond w stanie Indiana, co identyfikują oznaczenia PRC znajdujące się w obszarze matrycy.
Na stronie A znajduje się oznaczenie:
7E-1087 A-5 PRC II-I
natomiast na stronie B:
7E-1087 B-5 PRC I-II
Jest to więc amerykańskie tłoczenie z okresu pierwotnej premiery albumu, a nie późniejsza europejska czy współczesna reedycja.
Dodatkowym atutem prezentowanego egzemplarza jest oryginalna drukowana koperta wewnętrzna, która zachowała się razem z płytą. Przy ponad 50-letnich wydaniach kompletność tego typu ma znaczenie zarówno estetyczne, jak i kolekcjonerskie.
Dlaczego warto mieć ten winyl?
- Jeden z najważniejszych albumów w dyskografii Joni Mitchell.
- Oryginalne amerykańskie wydanie z 1976 roku.
- Tłoczenie PRC Recording Company, Richmond, Indiana.
- Matryce A-5 / B-5 PRC.
- Oryginalna drukowana koperta wewnętrzna w komplecie.
- Charakterystyczna rozkładana okładka gatefold.
- Fenomenalne partie bezprogowego basu Jaco Pastoriusa.
- Gościnny udział Neila Younga na harmonijce.
- W nagraniach uczestniczą również Larry Carlton, John Guerin, Bobbye Hall, Victor Feldman i Tom Scott.
- Mastering wykonał Bernie Grundman.
- Zawiera klasyczne kompozycje „Coyote”, „Amelia”, „Hejira”, „Song For Sharon” i „Refuge Of The Roads”.
- Bardzo ciekawa pozycja dla kolekcjonerów oryginalnych amerykańskich wydań z lat 70.